Illustratie van de uitbarsting van de Vesuvius

De Uitbarsting van de Vesuvius

Gedetailleerd verslag van de uitbarsting in 79 na Christus die Pompeii voor het nageslacht heeft bewaard

33 km

De eruptiekolom bereikte een hoogte van 33 kilometer

400°C

De pyroclastische stromen bereikten temperaturen van 400°C

100 km/h

De pyroclastische stromen raasden met snelheden tot 100 km/u naar beneden

24 uur

De uitbarsting duurde ongeveer 24 uur

Tijdlijn van de Uitbarsting

Een stapsgewijs verslag van de uitbarstingslagen (*Let op: Traditioneel gedateerd op 24 augustus, maar recent archeologisch bewijs suggereert dat de uitbarsting waarschijnlijk eind oktober 79 n.Chr. plaatsvond.*)

Voorafgaande Aardbevingen (Dagen ervoor)

Waarschuwingssignalen genegeerd

Gedurende vier dagen schudde een reeks lichte aardbevingen de regio door elkaar. Bronnen en waterputten vielen op mysterieuze wijze droog. Dieren vertoonden vreemd gedrag en ontvluchtten het gebied. De meeste inwoners, gewend aan seismische activiteit, sloegen geen acht op deze voortekenen.

Veel welgestelde inwoners vertrokken naar hun buitenverblijven en redden daarmee onbewust hun leven

10:00 uur - 24 augustus 79 n.Chr.

Eerste explosies

Kleine explosies begonnen toen magma in aanraking kwam met grondwater. Boven de Vesuvius verscheen een kleine donkere wolk. Veel inwoners gingen door met hun dagelijkse bezigheden, zich niet bewust van de naderende ramp.

Markten bleven open; het dagelijks leven in Pompeii ging gewoon door

1:00 uur 's middags - 24 augustus 79 n.Chr.

De Pliniaanse uitbarsting begint

Een enorme explosie slingerde een kolom van vulkanische as, puimsteen en gassen 20 kilometer hoog de stratosfeer in. De eruptiekolom leek op een mediterrane pijnboom, zoals beschreven door Plinius de Jongere. Het gebulder was op honderden kilometers afstand te horen.

Paniek brak uit toen de dag in nacht veranderde; de eerste evacuaties kwamen op gang

2:00-5:00 uur 's middags - 24 augustus 79 n.Chr.

Puimsteenregen

Witte puimsteentjes, sommige zo groot als walnoten, vielen met een snelheid van 15 cm per uur op Pompeii neer. Daken begonnen onder het gewicht in te storten. Het puimsteen was licht maar hoopte zich snel op, waardoor deuropeningen geblokkeerd raakten en wie te lang wachtte vast kwam te zitten.

Gebouwen stortten in; 38% van de slachtoffers kwam om door vallend puin

6:00 uur 's avonds - 24 augustus 79 n.Chr.

Fase van grijs puimsteen

De uitbarsting nam in hevigheid toe en stootte zwaarder grijs puimsteen uit. Inmiddels lag er 2.8 meter vulkanisch materiaal over Pompeii. De straten waren onbegaanbaar. Wie nog in de stad was, zocht beschutting in gebouwen die hun graf zouden worden.

Vluchtroutes geblokkeerd; achtergebleven bevolking zat in de val

12:00 uur 's nachts - 25 augustus 79 n.Chr.

De eruptiekolom begint in te storten

De 33 kilometer hoge eruptiekolom werd instabiel en begon met tussenpozen in te storten. Elke instorting stuurde lawines van oververhit gas en vulkanisch materiaal met 100 mph langs de hellingen van de Vesuvius naar beneden.

De eerste pyroclastische golven bereikten Herculaneum en doodden op slag al het leven

6:30 uur - 25 augustus 79 n.Chr.

Eerste pyroclastische golf treft Pompeii

Een relatief koelere gloedwolk (300°C) raasde door Pompeii. Hoewel niet direct voor iedereen dodelijk, wierp zij mensen tegen de grond en vulde longen met as. Slachtoffers namen een beschermende houding aan en bedekten hun gezicht met kleding of handen.

De meeste achterblijvers stikten; lichamen bleven in hun laatste houding bewaard

8:00 uur - 25 augustus 79 n.Chr.

De dodelijke gloedwolk

De vierde en krachtigste pyroclastische golf trof Pompeii met temperaturen van 400-500°C. Deze golf doodde onmiddellijk al het overgebleven leven en verkoolde organisch materiaal. De hitte was zo intens dat hersenweefsel verglaasde en lichaamsvocht op slag verdampte.

Volledige verwoesting; de stad raakte bedolven onder 4-6 meter vulkanisch materiaal

Dagen erna - 26-28 augustus 79 n.Chr.

Troosteloos landschap

Na 24 uur kwam de uitbarsting eindelijk tot rust. Waar ooit Pompeii lag, resteerde slechts een grijze woestenij. De kustlijn was verschoven en de rivier de Sarno was geblokkeerd. Overlevenden die terugkeerden vonden geen spoor meer van hun stad.

20,000 doden in de gehele regio; steden van de kaart geveegd